Sandakan

Sandakan, drugie co do wielkości miasto Sabahu, jest nadbrzeżnym centrum na północno-wschodnich wybrzeżach Borneo, wychodzącym na Morze Sulu. Niegdyś stolica Brytyjskiego Borneo Północnego, nosi w sobie złożoną historię, widoczną w kolonialnej architekturze i przejmujących pomnikach z II wojny światowej. Dziś Sandakan jest uznawany za główną bramę do jednych z najbardziej fascynujących spotkań ze dziką przyrodą i krajobrazów naturalnych Borneo, przyciągając turystów pragnących odkryć jego unikalne połączenie dziedzictwa i bioróżnorodności.

Od 'Miejsca Zastawionego' do 'Małego Hongkongu'

Historia Sandakan sięga wczesnych lat 70. XIX wieku i szkockiego przemytnika broni Williama Clarka Cowie, który założył pierwsze europejskie osiedle, początkowo nazwane 'Sandakan' – słowo z języka Suluk oznaczające 'miejsce, które zostało zastawione'. Ta początkowa osada, znana jako Kampung German z powodu obecności niemieckich kupców, została zniszczona przez pożar w 1879 roku. William B. Pryer z British North Borneo Company założył następnie nowe osiedle, tymczasowo nazywając je Elopura, co oznacza 'Piękne Miasto', ale pierwotna nazwa, Sandakan, pozostała.

W 1883 roku Sandakan stał się stolicą administracyjną Brytyjskiego Borneo Północnego, zastępując Kudat, i szybko rozwinął się w tętniące życiem centrum handlowe. Jego strategiczne położenie portowe nad Morzem Sulu czyniło go idealnym portem morskim, ułatwiającym handel cennymi zasobami, takimi jak drewno, rattan i ptasie gniazda. Do lat 30. XX wieku Sandakan był wiodącym światowym eksporterem twardego drewna, a ten dobrobyt, w połączeniu ze znacznym napływem chińskich migrantów z Hongkongu, przyniósł mu przydomek 'Mały Hongkong'.

Jednak ta era dobrobytu została gwałtownie przerwana przez II wojnę światową. Siły japońskie zajęły Sandakan w styczniu 1942 roku, tworząc obóz jeniecki. Miasto poniosło ogromne zniszczenia w wyniku alianckich bombardowań i japońskiej taktyki spalonej ziemi, co doprowadziło do jego niemal całkowitego zniszczenia do 1945 roku. Przerażające Marsze Śmierci w Sandakan, które rozpoczęły się tutaj w 1945 roku, spowodowały śmierć tysięcy alianckich jeńców wojennych. Po wojnie stolica Brytyjskiego Borneo Północnego została przeniesiona do Jesselton (obecnie Kota Kinabalu) w 1946 roku. Pomimo dewastacji, Sandakan został szybko odbudowany, ponownie stając się ważnym portem, początkowo dla drewna, a później dywersyfikując swoją gospodarkę o olej palmowy i turystykę.

Sandakan oferuje fascynującą mieszankę miejsc historycznych i cudów natury. Zacznij od śledzenia przeszłości miasta wzdłuż Szlaku Dziedzictwa Sandakan (Sandakan Heritage Trail), który obejmuje przystanki przy najstarszym kamiennym kościele na Borneo, St. Michael's and All Angels Church, oraz domu z epoki kolonialnej Agnes Keith House, siedzibie amerykańskiej autorki 'Land Below the Wind'. Aby podziwiać rozległe widoki na Zatokę Sandakan, odwiedź świątynię Puu Jih Shih, wspaniałą buddyjską świątynię położoną na wzgórzu. Sandakan Memorial Park służy jako przejmujące przypomnienie o Marszach Śmierci z II wojny światowej, oferując ogrody i salę wystawową.

Poza miastem, Sandakan jest punktem wypadowym do niezwykłych doświadczeń związanych z dziką przyrodą. Centrum Rehabilitacji Orangutanów Sepilok (Sepilok Orangutan Rehabilitation Centre) jest obowiązkowym punktem wizyty, oferującym możliwość obserwacji rehabilitowanych orangutanów w półdzikim środowisku podczas sesji karmienia. Obok znajduje się Centrum Ochrony Niedźwiedzi Słonecznych Borneo (Bornean Sun Bear Conservation Centre), poświęcone najmniejszemu gatunkowi niedźwiedzia na świecie. Dalej można rozważyć rejs po rzece Kinabatangan, aby dostrzec małpy nosacze, krokodyle i karłowate słonie. Dla unikalnego doświadczenia morskiego, nocna wycieczka do Parku Wysp Żółwi (Turtle Islands Park) pozwala obserwować składanie jaj przez żółwie zielone i karetta karetta oraz wypuszczanie młodych na morze.

Najlepszy czas na odwiedzenie Sandakan to generalnie pora sucha na Borneo, która trwa od marca do września. Chociaż temperatury pozostają stale wysokie przez cały rok, opady deszczu są niższe w tych miesiącach. Okres od marca do maja jest szczególnie dobry do obserwacji dzikiej przyrody, ponieważ suchsza pogoda często przyciąga orangutany i inne zwierzęta bliżej obszarów karmienia. Jeśli interesuje Cię snorkeling i czyste wody, okres od czerwca do października oferuje najlepsze warunki. Podróżni, którzy chcą odwiedzić Wyspy Żółwi, powinni unikać grudnia, stycznia i lutego, ponieważ są to najbardziej deszczowe miesiące, a przeprawy morskie mogą być wzburzone.

Lotnisko Sandakan (SDK) jest najwygodniejszym punktem wejścia, położonym około 5 km od centrum miasta, z taksówkami lub transferami zajmującymi około 30 minut. Wielu międzynarodowych podróżnych przylatuje do Międzynarodowego Lotniska Kota Kinabalu (BKI) i odbywa 45-minutowy lot do Sandakan. Chociaż podróż autobusem z Kota Kinabalu jest opcją, jest to dłuższa podróż, trwająca średnio 6-8 godzin.

Poruszanie się po centrum Sandakan jest możliwe pieszo, ale na dłuższych dystansach aplikacje typu ride-hailing, takie jak Grab, są wygodnym i niedrogim wyborem. Dostępne są publiczne minibusy, a taksówki są łatwo dostępne, chociaż negocjacja taryfy może być konieczna, ponieważ taksometry nie są powszechnie używane. Odwiedzając miejsca kultu religijnego, pamiętaj o zdejmowaniu butów. Zalecane jest lekkie, przewiewne ubranie wykonane z bawełny lub lnu ze względu na tropikalną wilgotność, wraz z wygodnymi butami do chodzenia i lekką kurtką przeciwdeszczową na nieoczekiwane opady.