Diyarbakır

Diyarbakır, een stad in het zuidoosten van Turkije, is een bewijs van millennia van continue bewoning, met wortels die teruggaan tot ongeveer 8.000 v.Chr. Gelegen op een hoog plateau aan de Tigris, dient het als het administratieve centrum van de provincie Diyarbakır en een belangrijk cultureel knooppunt. Het kenmerkende van de stad zijn de kolossale muren van zwart basalt, een UNESCO-werelderfgoed, die de oude stad omringen en een dramatisch uitzicht bieden op de Tigris en de vruchtbare Hevsel-tuinen.

De identiteit van Diyarbakır is diep verweven met zijn gevarieerde geschiedenis, aangezien het een kruispunt is geweest voor talloze beschavingen, waaronder de Assyriërs, Romeinen, Byzantijnen en Ottomanen. Deze gelaagdheid van culturen is zichtbaar in de architectuur, taal en culinaire tradities. Diyarbakır wordt vaak de culturele hoofdstad voor Koerden in Turkije genoemd en is een plek waar oude tradities blijven bloeien te midden van een dynamisch stedelijk landschap.

Van het oude Amida tot het moderne Diyarbakır

Het gebied rond het moderne Diyarbakır is sinds de Steentijd continu bewoond, met archeologische vondsten van sites zoals Çayönü die meer dan 10.000 jaar oud zijn. De stad verschijnt voor het eerst in Assyrische teksten uit de 13e eeuw v.Chr. onder de naam Amida. Het diende als de hoofdstad van het Aramees koninkrijk Bit-Zamani en werd later onderdeel van de Urartu en Assyrische staten.

In de 1e eeuw v.Chr. kreeg de Romeinse Republiek de controle, en de stad, nog steeds bekend als Amida, werd zwaar versterkt. Keizer Constantius II gaf opdracht tot de bouw van immense muren van zwart basalt rond 349 n.Chr., waardoor het een formidabele vesting werd aan de oostelijke Romeinse grenzen. Deze muren, die vandaag de dag grotendeels intact zijn, zijn een bepalend kenmerk van de stad.

De 7e eeuw n.Chr. markeerde een belangrijke verschuiving met de verovering van Diyarbakır door moslimlegers in 639 n.Chr. De stad werd omgedoopt tot Diyar Bakr, wat 'land van de Bakr-stam' betekent, een Arabische stam die zich in de regio had gevestigd. Gedurende deze periode werd de bestaande Kathedraal van Sint-Thomas omgebouwd tot de Grote Moskee van Diyarbakır, waardoor het een van de oudste moskeeën in Anatolië werd. De stad bloeide als handelscentrum aan de Zijderoute, die Perzië en Mesopotamië verbond met Anatolië, een periode die wordt aangetoond door de bouw van karavanserai zoals de Hasan Pasha Han.

Diyarbakır bleef van hand wisselen tussen verschillende islamitische rijken, waaronder de Umayyaden, Abbasiden, Seltsjoeken en Artuqiden, die elk hun architecturale en culturele stempel achterlieten. Het Ottomaanse Rijk nam de controle in 1514, en vestigde Diyarbakır als een belangrijk militair bolwerk en een centrum voor bekwame ambachtslieden. De bevolking van de stad groeide aanzienlijk gedurende de 20e eeuw en bereikte begin 2000 meer dan een miljoen. In 1937 werd de naam van de stad officieel veranderd in Diyarbakır, wat 'land van koper' betekent, wat de minerale rijkdom van de regio weerspiegelt.

Vandaag de dag wordt Diyarbakır erkend voor zijn diepe Koerdische en Mesopotamische erfgoed, met zijn oude muren en Hevsel-tuinen die sinds 2015 zijn aangewezen als UNESCO-werelderfgoed.

Begin uw verkenning met de Stadsmuren van Diyarbakır, een UNESCO-werelderfgoed. Deze imposante vestingwerken van zwart basalt, die ongeveer 5,8 kilometer lang zijn, behoren tot de langste en best bewaarde verdedigingswerken ter wereld. Wandel langs delen om de schaal en de 82 wachttorens te waarderen, waarvan vele versierd zijn met inscripties uit verschillende beschavingen. Vanaf de muren, met name bij de Mardin Poort, krijgt u een weids uitzicht op de Hevsel-tuinen, een vruchtbaar agrarisch landschap dat zich uitstrekt tot de Tigris, eveneens een UNESCO-site.

Verken binnen de ommuurde stad, bekend als het Sur-district, de Grote Moskee van Diyarbakır (Ulu Cami), een van de oudste moskeeën van Anatolië, daterend uit 639 n.Chr. De architectuur weerspiegelt vroege islamitische invloeden en wordt beschouwd als een belangrijk voorbeeld van Seltsjoekse vormgeving. Zoek naar de kenmerkende Minaret met Vier Poten (Dört Ayaklı Minare), een uniek bouwwerk dat op vier stenen pilaren rust.

Vlak buiten de Mardin Poort overspant de Tien-Ogen Brug (On Gözlü Köprü), gebouwd in 1065, gracieus de Tigris. Deze historische stenen brug is een favoriete plek om het lokale leven te observeren en te genieten van het uitzicht bij zonsondergang. Voor een diepere duik in de lokale cultuur kunt u de Dengbêj Evi (Huis van de Dengbêj) bezoeken, waar de oude kunst van het Koerdische verhalen vertellen door middel van zang wordt bewaard. Het Archeologisch Museum van Diyarbakır, gelegen in het İçkale-complex, biedt een overzicht van de geschiedenis van de regio van het Neolithicum tot de Ottomaanse tijd.

De meest aangename tijden om Diyarbakır te bezoeken zijn tijdens de lente (april tot juni) en de herfst (september tot begin november). Gedurende deze maanden is het weer warm maar comfortabel om buitenattracties zoals de Stadsmuren en de Hevsel-tuinen te verkennen, met bloeiende vegetatie in de lente en milde temperaturen in de herfst. De zomers (juni tot september) kunnen erg heet zijn, met gemiddelde dagtemperaturen rond de 31°C en pieken tot 38°C in juli, wat sightseeing midden op de dag uitdagend maakt. De winters (december tot februari) zijn koud, met gemiddelde temperaturen rond de 1,8°C, wat geschikt kan zijn voor een bezoek aan musea en het genieten van lokale gerechten binnenshuis.

De luchthaven van Diyarbakır (DIY) ligt op ongeveer 7 kilometer van het stadscentrum, met gemeentebussen en taxi's die gemakkelijk beschikbaar zijn voor transport. Binnen de stad, vooral in het historische Sur-district, is lopen de beste manier om de smalle, kronkelende straatjes te verkennen. Voor langere afstanden of nachtelijk reizen zijn taxi's overvloedig en redelijk geprijsd.

Turks is de officiële taal, en hoewel Engels mogelijk wordt begrepen in grote hotels, wordt het aanbevelen van een vertaalapp of een woordenboek met zinnen gewaardeerd. Basis Turkse begroetingen zoals "Merhaba" (Hallo) en "Teşekkürler" (Dank u) worden gewaardeerd. Lokale gastvrijheid is een hoeksteen van de cultuur; het accepteren van een uitnodiging voor thee is een teken van vriendschap. Bij het betreden van moskeeën of lokale huizen, vergeet niet uw schoenen uit te doen. Het is ook raadzaam om toestemming te vragen voordat u mensen fotografeert.