Nakhon Si Thammarat

Nakhon Si Thammarat, często nazywane po prostu Nakhon, to jedno z najstarszych miast Tajlandii, którego historia rozwijała się przez ponad 1500 lat. Położone na wschodnim wybrzeżu Półwyspu Malajskiego, od dawna służyło jako ważne centrum handlu i wymiany kulturowej, przyciągając indyjskich kupców, chińskich żeglarzy i islamskich duchownych. To południowe miasto prezentuje unikalne połączenie dziedzictwa duchowego, cudów architektury i bujnych, zielonych obszarów naturalnych, oferując autentyczny wgląd w tajskie tradycje, z dala od bardziej skomercjalizowanych ścieżek turystycznych.

Historyczne znaczenie miasta jest głęboko powiązane z przybyciem i rozkwitem buddyzmu Therawady w regionie, dzięki czemu zyskało przydomek „Wspaniałe Miasto Króla w Dharmie” lub „Miasto Cnotliwego Króla”. Oprócz czczonych świątyń i starożytnych murów, prowincja Nakhon Si Thammarat oferuje zróżnicowaną geografię, obejmującą długie wybrzeże nad Zatoką Tajlandzką, wspaniałe pasma górskie i gęste lasy deszczowe, w tym fragmenty Parku Narodowego Khao Luang. Czyni to z niego atrakcyjny cel podróży dla tych, którzy pragną odkrywać zarówno trwałe dziedzictwo historyczne, jak i nietknięte piękno naturalne.

Początki Nakhon Si Thammarat sięgają pierwszego tysiąclecia naszej ery, a wczesne osady, takie jak Tha Rua, ujawniają dowody obecności ceramiki z chińskiej dynastii Song z XII wieku. Początkowy okres miasta często wiąże się z potężnym królestwem Tambralinga, siłą centralną w Imperium Srivijaya, które kontrolowało szlaki handlowe między Chinami a Indiami. W tym okresie było znane malajskim i zachodnim kupcom jako „Ligor”.

Sama nazwa „Nakhon Si Thammarat”, oznaczająca „Miasto Króla Sri Thammasoka” lub „Miasto Cnotliwego Króla”, pojawiła się po raz pierwszy na Steli Ramkhamhaeng z Sukhothai w 1292 roku. Król Sri Thammasok jest uznawany za budowniczego Wat Phra Mahathat Woramahawihan i wprowadzenie syngaleskiego buddyzmu Therawady, który następnie stał się wzorem dla całego królestwa Sukhothai. Królestwo Nakhon Si Thammarat panowało nad „dwunastoma miastami” rozciągającymi się od Chumphon na północy po Pahang na południu.

W XIV wieku Nakhon Si Thammarat znalazło się pod wpływem Królestwa Syjamu Centralnego Ayutthaya, ostatecznie stając się miastem pierwszej kategorii i główną siedzibą władzy syjamskiej nad Południową Tajlandią i Półwyspem Malajskim. Znane postacie, takie jak japoński poszukiwacz przygód Yamada Nagamasa, pełniły funkcję gubernatora w 1629 roku, a francuski architekt M. de Lamare odnowił mury miasta w latach 80. XVII wieku. Po upadku Ayutthayi w 1767 roku Nakhon Si Thammarat na krótko ogłosiło niepodległość, zanim zostało ponownie włączone do Syjamu przez króla Taksina w 1769 roku. W XIX wieku tradycyjne gubernatorstwo miasta zostało zniesione, a ono samo zostało w pełni zintegrowane z centralnym państwem syjamskim, stając się stolicą prowincji po zniesieniu systemu monthon w 1932 roku. Dziś Nakhon Si Thammarat pozostaje ważnym ośrodkiem kulturalnym i administracyjnym w Południowej Tajlandii.

Duchowym sercem Nakhon Si Thammarat jest Wat Phra Mahathat Woramahawihan, królewska świątynia pierwszej klasy, w której według wierzeń przechowywany jest relikt zęba Buddy. Jego wspaniała, 78-metrowa centralna stupa, Phra Borommathat Chedi, stanowi uderzający przykład lankijskiej architektury buddyjskiej, otoczonej 173 mniejszymi chedi. Kompleks świątynny obejmuje również muzeum prezentujące wizerunki Buddy i starożytne narzędzia.

Aby rzucić okiem na tradycyjną kulturę Południowej Tajlandii, warto odwiedzić Muzeum Teatru Cieni Suchart Subsin (Ban Nang Talung). To muzeum, założone przez Narodowego Artystę Sucharta Subsina, a obecnie zarządzane przez jego rodzinę, zachowuje wielowiekową sztukę Nang Talung (teatru cieni) poprzez misterne lalki z krowiej skóry i występy na żywo.

Muzeum Narodowe Nakhon Si Thammarat oferuje kompleksowy przegląd historii, sztuki i kultury regionu, z eksponatami od artefaktów prehistorycznych po przedmioty z czterech południowych prowincji. Można również zwiedzić pozostałości Starego Muru Miejskiego, który niegdyś bronił miasta.

Poza miastem, Park Narodowy Khao Luang oferuje bujne lasy deszczowe, zróżnicowaną florę i faunę oraz imponujące wodospady, takie jak Krungching, Karom, Phrom Lok, Ai Khiao i Wodospad Yong, co czyni go idealnym miejscem dla miłośników przyrody. Nadmorski dystrykt Khanom słynie z cichych plaż i rzadkich różowych delfinów, które można zobaczyć w Zatoce Khanom.

Najkorzystniejszy czas na odwiedzenie Nakhon Si Thammarat to okres od listopada do lutego. W tych miesiącach pogoda jest zazwyczaj chłodniejsza i mniej wilgotna, z minimalnymi opadami deszczu i czystszym niebem, co stwarza idealne warunki do zwiedzania historycznych miejsc miasta i aktywnego wypoczynku na świeżym powietrzu. Chociaż szczyt sezonu dla większości Tajlandii trwa od listopada do kwietnia, Nakhon Si Thammarat doświadcza deszczów monsunowych od listopada do stycznia. Jednak w okresie od lutego do września zazwyczaj występują tylko sporadyczne, krótkie opady. Dla tych, którzy szukają aktywności w ciepłej pogodzie, takich jak plażowanie i czas przy basenie, zaleca się okres od końca grudnia do połowy marca.

Nakhon Si Thammarat leży około 610 km na południe od Bangkoku. Do miasta można dotrzeć samolotem z międzynarodowego lotniska Don Mueang w Bangkoku, z kilkoma codziennymi lotami. Autobusy publiczne również odjeżdżają codziennie z Południowego Terminalu w Bangkoku (podróż trwa 12 godzin), a dwa pociągi kursują między Bangkokiem a Nakhon Si Thammarat (podróż trwa 15 godzin). W obrębie miasta wygodne opcje na krótkie przejazdy oferują minibusy songthaew i taksówki motocyklowe, przy czym linia songthaew 5 jest szczególnie przydatna do dotarcia do Wat Phra Mahathat Woramahawihan. Linie 7 i 8 łączą lotnisko Nakhon Si Thammarat z centrum miasta.

Podczas wizyty w świątyniach i miejscach świętych, takich jak Wat Phra Mahathat, ubieraj się skromnie, zakrywając ramiona i kolana, i pamiętaj o zdjęciu butów przed wejściem. Ze względu na tropikalny klimat zaleca się lekkie, przewiewne tkaniny, takie jak bawełna czy len. Chociaż generalnie jest bezpiecznie, należy pamiętać, że drogi mogą być niebezpieczne, a w okolicy mogą występować bezpańskie psy.