Kashgar

Kashgar, ook bekend als Kashi, ontvouwt zich als een oasestad in het Tarim-bekken van zuidelijk Xinjiang, China, en markeert een van de meest westelijke stedelijke centra van het land. Al meer dan twee millennia dient het als een strategisch vitale oase langs de Zijderoute, die verbindingen smeedde tussen China en Centraal-Azië, het Midden-Oosten en Europa. Deze eerbiedwaardige stad, met naar schatting 711.300 inwoners in 2019, is een van 's werelds oudste continu bewoonde stedelijke gebieden.

Op het kruispunt van diverse culturen en rijken is Kashgar gevormd door Chinese, Turkse, Mongoolse en Tibetaanse heerschappij, en heeft het talloze historische conflicten meegemaakt. Tegenwoordig blijft Kashgar een belangrijk knooppunt, waarbij de geografie en cultuur het dichter bij Centraal-Aziatische buren zoals Pakistan, Kirgizië en Tadzjikistan trekken dan naar Beijing. Het fungeert als eindpunt voor de Karakoram Highway, een cruciaal onderdeel van de China-Pakistan Economic Corridor, en een favoriete reisroute door het Karakoram-gebergte.

Vroege Begin en Belang van de Zijderoute

Het verhaal van Kashgar gaat terug tot het eerste millennium voor Christus, toen nomadische stammen zoals de Yuezhi, Usuns en Sakas de uitgestrekte landen rond de Taklamakan-woestijn en de uitlopers van de Pamir doorkruisten. Deze groepen vestigden uiteindelijk bescheiden nederzettingen die uitgroeiden tot steden langs de Zijderoute. De vroegste Chinese vermelding van Kashgar, toen geïdentificeerd als Sulei, dateert uit 76 v.Chr., toen de Han-dynastie verschillende staten in het Tarim-bekken onder zijn controle bracht. Tegen de 1e eeuw n.Chr. was de bevolking van Kashgar aanzienlijk gegroeid, met gegevens die 21.000 huishoudens aangaven tegen het midden van de 3e eeuw.

Verschuivende Rijken en Islamitische Invloed

De strategische ligging van Kashgar aan de voet van het Pamirgebergte, waar de Tian Shan- en Kunlun-ketens samenkomen, maakte het tot een waardevol bezit, wat leidde tot herhaaldelijke bezettingen gedurende zijn lange bestaan. De controle verschoof tussen verschillende groepen, waaronder de Chinezen, Yuezhi, Turken, Oeigoeren, Karakhani en Mongolen. De 10e en 11e eeuw markeerden een bloeiende periode voor Kashgar, aangezien het de hoofdstad werd van de Karakhanidische staat. Tijdens dit tijdperk omarmde Sultan Satuq Bughra Khan de islam, en Kashgar transformeerde tot een prominent centrum voor het geloof.

Moderne Tijd en Cultureel Behoud

In de 18e eeuw bezetten Chinese troepen Oost-Turkestan opnieuw en integreerden het in het Chinese Rijk, en Kashgar werd opnieuw een brandpunt voor de Oeigoerse strijd voor regionale onafhankelijkheid. Een belangrijke opstand onder leiding van Yakub Beg in 1864 vestigde het Kashgar-kanaat, dat 13 jaar lang zijn autonomie behield voordat het na de dood van Yakub Beg in 1877 opnieuw door China werd geannexeerd. Kashgar werd in 1949 geïntegreerd in de Volksrepubliek China. In 1986 erkende de Chinese regering Kashgar als een 'stad van historische en culturele betekenis'. Sinds de jaren negentig hebben de stad en haar omgeving perioden van onrust gekend. Ondanks moderniseringsinspanningen streeft Kashgar ernaar zijn cultureel erfgoed te beschermen, waarbij lokale handnijverheid, levendige markten en traditionele handel het dagelijks leven blijven vormgeven.

De kern van de aantrekkingskracht van Kashgar ligt in zijn Oude Stad, een adobe-stadsbeeld dat, ondanks uitgebreide reconstructie sinds 2009, nog steeds een venster biedt op Oeigoerse tradities en architectuur. Bezoekers kunnen door de ingewikkelde steegjes dwalen, handgesneden houten deuren bewonderen en traditionele theehuizen ontdekken. De dagelijkse poortopeningsceremonie op East Gate Square bevat zang en dans.

Centraal in Kashgar staat de Id Kah Moskee, de grootste moskee van China, gebouwd in 1442. Hoewel het tegenwoordig voornamelijk een toeristische site is, tonen de geelstenen poorten en de met bomen omzoomde binnenplaatsen eeuwenoud Oeigoers en islamitisch design. Het Apak Khoja Mausoleum biedt een andere belangrijke bestemming, die inzicht geeft in een belangrijke lokale historische figuur.

Geen bezoek aan Kashgar is compleet zonder de levendige markten te ervaren. De Kashgar Grand Bazaar, een van de grootste van Centraal-Azië, biedt een breed scala aan goederen, van specerijen en tapijten tot lokale delicatessen. Zondagen zijn bijzonder levendig, vooral op de Sunday Livestock Market, een bruisend evenement waar herders en handelaren samenkomen om dieren te kopen, verkopen en ruilen. Buiten de stad biedt de Karakoram Highway weidse uitzichten op het Pamirgebergte, White Sand Lake en Karakul Lake.

Kashgar kent een woestijnklimaat met aanzienlijke temperatuurschommelingen tussen dag en nacht, en tussen de seizoenen. De meest comfortabele tijden om te bezoeken zijn tijdens de lente (maart tot mei) en de herfst (augustus tot november) om extreme temperaturen te vermijden. De lente brengt mild, zonnig weer met gemiddelde temperaturen tussen 2°C en 14°C, en de bloei van abrikozen-, perzik- en amandelbomen. De herfst biedt aangename temperaturen, meestal variërend van 14°C tot 29°C in september, en is ook het seizoen voor rijp fruit. Zomers (juni tot augustus) zijn heet en droog, met juli-hoogtes rond de 30°C, terwijl winters (december tot februari) koud zijn, met januari-dagen rond de 0°C.

Kashgar is bereikbaar per vliegtuig, trein en bus. Kashgar Airport (Kashi Airport) biedt directe vluchten naar grote Chinese steden zoals Urumqi, Beijing, Shanghai en Guangzhou, evenals internationale vluchten naar Islamabad, Osh en Andijan. De luchthaven ligt op ongeveer 9-11 kilometer van het stadscentrum, met taxi's die ongeveer CNY 30 kosten en shuttlebussen beschikbaar zijn. Het treinstation ligt op ongeveer 6 kilometer van het centrum, bereikbaar met de bus of taxi. Binnen de stad zijn de meeste bezienswaardigheden op loopafstand, en openbare bussen kosten CNY 1 per rit. Taxi's zijn ook gemakkelijk beschikbaar en betaalbaar.

Lokale valuta is de Chinese Yuan (CNY). Hoewel digitale betalingen gebruikelijk zijn, wordt contant geld vaak de voorkeur gegeven op traditionele markten en in kleinere winkels. Fooien geven is niet gebruikelijk. Bescheiden kleding wordt geadviseerd, vooral in de buurt van moskeeën en religieuze plaatsen, met lange broeken en shirts met mouwen. Vrouwen kunnen overwegen hun haar op sommige plaatsen te bedekken. Vraag altijd toestemming voordat u mensen fotografeert.