Kashgar

Kaszgar, znany również jako Kashi, rozciąga się jako miasto-oaza w Kotlinie Tarymskiej w południowym Sinciangu w Chinach, stanowiąc jedno z najbardziej zachodnich centrów miejskich kraju. Od ponad dwóch tysiącleci służy jako strategicznie ważna oaza na Jedwabnym Szlaku, tworząc połączenia między Chinami a Azją Środkową, Bliskim Wschodem i Europą. To wiekowe miasto, liczące według danych z 2019 roku około 711 300 mieszkańców, jest jednym z najstarszych nieprzerwanie zamieszkałych obszarów miejskich na świecie.

Na skrzyżowaniu różnorodnych kultur i imperiów, Kaszgar był kształtowany przez chińskie, turkijskie, mongolskie i tybetańskie panowanie, i był świadkiem licznych konfliktów historycznych. Dziś Kaszgar pozostaje znaczącym węzłem, a jego geografia i kultura zbliżają go bardziej do sąsiadów z Azji Środkowej, takich jak Pakistan, Kirgistan i Tadżykistan, niż do Pekinu. Funkcjonuje jako terminal dla Karakoram Highway, kluczowego odcinka Chińsko-Pakistańskiego Korytarza Gospodarczego, i preferowanej trasy podróży przez góry Karakoram.

Wczesne początki i znaczenie na Jedwabnym Szlaku

Historia Kaszgaru sięga pierwszego tysiąclecia p.n.e., kiedy to plemiona koczownicze, takie jak Yuezhi, Usuni i Saka, przemierzały rozległe ziemie wokół pustyni Takla Makan i podnóży Pamiru. Grupy te ostatecznie założyły skromne osady, które ewoluowały w miasta wzdłuż Jedwabnego Szlaku. Najwcześniejsza chińska wzmianka o Kaszgarze, wówczas znanym jako Sulei, pochodzi z 76 r. p.n.e., kiedy dynastia Han podporządkowała sobie kilka państw w Kotlinie Tarymskiej. Do I wieku n.e. populacja Kaszgaru znacznie wzrosła, a dane z połowy III wieku wskazują na 21 000 gospodarstw domowych.

Zmieniające się imperia i wpływy islamskie

Strategiczne położenie Kaszgaru u podnóża gór Pamir, gdzie zbiegają się pasma Tienszan i Kunlun, czyniło go cennym zasobem, prowadzącym do powtarzających się okupacji w jego długiej historii. Kontrola przechodziła z rąk do rąk różnych grup, w tym Chińczyków, Yuezhi, Turkutów, Ujgurów, Karakitajów i Mongołów. X i XI wiek stanowiły okres rozkwitu dla Kaszgaru, kiedy stał się stolicą państwa Karakhanidów. W tym okresie sułtan Satuq Bughra Chan przyjął islam, a Kaszgar przekształcił się w prominentne centrum tej wiary.

Era nowożytna i ochrona kultury

W XVIII wieku wojska chińskie ponownie zajęły Turkiestan Wschodni, włączając go do Imperium Chińskiego, a Kaszgar ponownie stał się punktem centralnym walki Ujgurów o niezależność regionalną. Znaczące powstanie pod wodzą Jakuba Bega w 1864 roku ustanowiło Chanat Kaszgarski, który utrzymał swoją autonomię przez 13 lat, zanim został ponownie anektowany przez Chiny po śmierci Jakuba Bega w 1877 roku. Kaszgar został zintegrowany z Chińską Republiką Ludową w 1949 roku. W 1986 roku rząd chiński uznał Kaszgar za „miasto o znaczeniu historycznym i kulturowym”. Od lat 90. XX wieku miasto i jego okolice doświadczały okresów niepokojów. Pomimo wysiłków modernizacyjnych, Kaszgar stara się chronić swoje dziedzictwo kulturowe, a lokalne rękodzieło, tętniące życiem targowiska i tradycyjny handel nadal kształtują codzienne życie.

Rdzeniem atrakcyjności Kaszgaru jest jego Stare Miasto, adobe krajobraz miejski, który pomimo rozległej rekonstrukcji od 2009 roku, nadal stanowi okno na tradycje i architekturę Ujgurów. Odwiedzający mogą wędrować po jego skomplikowanych zaułkach, podziwiać ręcznie rzeźbione drewniane drzwi i odkrywać tradycyjne herbaciarnie. Codzienna ceremonia otwarcia bram na Placu Bramy Wschodniej obejmuje pieśni i tańce.

Centralnym punktem Kaszgaru jest Meczet Id Kah, największy meczet w Chinach, zbudowany w 1442 roku. Chociaż dziś jest to głównie miejsce turystyczne, jego żółte ceglane bramy i zacienione dziedzińce prezentują wieki ujgurskiego i islamskiego wzornictwa. Mauzoleum Apaka Chodży oferuje kolejne ważne miejsce, zapewniając wgląd w znaczącą lokalną postać historyczną.

Żadna wizyta w Kaszgarze nie jest kompletna bez doświadczenia jego tętniących życiem targowisk. Wielki Bazar Kaszgarski, jeden z największych w Azji Środkowej, oferuje szeroki asortyment towarów, od przypraw i dywanów po lokalne przysmaki. Niedziele są szczególnie ożywione, zwłaszcza na Niedzielnym Targu Bydła, tętniącym życiem wydarzeniu, gdzie pasterze i handlarze gromadzą się, aby kupować, sprzedawać i wymieniać zwierzęta. Poza miastem, Karakoram Highway oferuje rozległe widoki na góry Pamir, Jezioro Białego Piasku i Jezioro Karakul.

Kaszgar charakteryzuje się pustynnym klimatem kontynentalnym ze znacznymi wahaniami temperatury między dniem a nocą oraz między porami roku. Najbardziej komfortowe czasy na wizytę to wiosna (marzec-maj) i jesień (sierpień-listopad), aby uniknąć ekstremalnych temperatur. Wiosna przynosi łagodną, słoneczną pogodę ze średnimi temperaturami od 2°C do 14°C i kwitnieniem drzew morelowych, brzoskwiniowych i migdałowych. Jesień oferuje przyjemne temperatury, zazwyczaj od 14°C do 29°C we wrześniu, a także jest sezonem dojrzałych owoców. Lata (czerwiec-sierpień) są gorące i suche, z lipcowymi temperaturami około 30°C, podczas gdy zimy (grudzień-luty) są zimne, ze styczniowymi temperaturami około 0°C.

Do Kaszgaru można dotrzeć samolotem, pociągiem i autobusem. Lotnisko Kaszgar (Lotnisko Kashi) oferuje bezpośrednie loty do głównych chińskich miast, takich jak Urumczi, Pekin, Szanghaj i Kanton, a także loty międzynarodowe do Islamabadu, Oszu i Andijanu. Lotnisko znajduje się około 9-11 kilometrów od centrum miasta, z taksówkami kosztującymi około 30 CNY i dostępnymi autobusami wahadłowymi. Dworzec kolejowy znajduje się około 6 kilometrów od centrum miasta, dostępny autobusem lub taksówką. W obrębie miasta większość atrakcji znajduje się w odległości spaceru, a przejazdy autobusami publicznymi kosztują 1 CNY. Taksówki są również łatwo dostępne i niedrogie.

Lokalną walutą jest juan chiński (CNY). Chociaż płatności cyfrowe są powszechne, gotówka jest często preferowana na tradycyjnych targowiskach i w mniejszych sklepach. Napiwki nie są zwyczajem. Zaleca się skromny ubiór, zwłaszcza w pobliżu meczetów i miejsc kultu religijnego, w tym długie spodnie i koszule z rękawami. Kobiety mogą rozważyć zakrycie włosów w niektórych miejscach. Zawsze proś o pozwolenie przed fotografowaniem ludzi.