Emeishan

Emeishan, w chińskiej prowincji Syczuan, to coś więcej niż miasto; stanowi próg do góry Emei, jednej z Czterech Świętych Gór Buddyjskich w Chinach. Ten obiekt z listy światowego dziedzictwa UNESCO, wznoszący się na wysokość 3099 metrów (10167 stóp) w najwyższym punkcie, Górze Wanfo, jest miejscem, gdzie splata się wielkość natury i głęboka historia duchowa. Nazwa góry, „Góra Delikatnej Brwi”, pochodzi od dwóch szczytów, które przywodzą na myśl wdzięczny łuk brwi chińskiej piękności.

Podróżnych przyciąga Emeishan nie tylko ze względu na jego imponujące wysokości i zróżnicowane ekosystemy, rozciągające się od lasów subtropikalnych po subalpejskie zarośla, ale także ze względu na głęboko zakorzenione dziedzictwo buddyjskie. Z historią sięgającą ponad dwóch tysiącleci, góra jest usiana licznymi świątyniami i klasztorami, oferując podróż przez wieki oddania i naturalnego splendoru.

Święta Historia Wygrawerowana w Kamieniu i Duchu

Stoki góry Emei były świadkami ludzkiej obecności przez około 10 000 lat. Początkowo taoistyczne sanktuarium, góra stopniowo przekształciła się w czczone miejsce buddyjskie do III wieku n.e. Pierwsza buddyjska świątynia w Chinach znalazła swoje miejsce na szczycie góry Emei w I wieku n.e., zbudowana przez Pugonga, rolnika zajmującego się roślinami leczniczymi. Wzniósł on Salę Puguang, która później stała się znana jako Świątynia Guangxiang, a ostatecznie Świątynia Huazang. To wydarzenie zapoczątkowało znaczącą rolę góry Emei w rozpowszechnianiu buddyzmu na Wschodzie.

W III wieku buddyzm Puxian, skupiony na oddaniu Bodhisattwie Puxian (Samantabhadra), zyskał na górze znaczenie. Chiński mnich o imieniu Huichi założył Świątynię Puxian, obecnie znaną jako Świątynia Wannian, u podnóża Tarasu Guanxinpo. W połowie IX wieku cesarz Zhao Kuangyin z dynastii Song wysłał mnichów buddyjskich do Indii. Po powrocie otrzymali oni pozwolenie na budowę dodatkowych świątyń i tłumaczenie indyjskich tekstów buddyjskich na górze Emei. Ta epoka była również świadkiem odlania brązowego posągu Puxian o wadze 62 ton i wysokości 7,85 metra, który obecnie znajduje się w Świątyni Wannian.

W całej dynastii Ming rozległe prace rekonstrukcyjne przekształciły większość taoistycznych świątyń na górze w buddyjskie, umacniając pozycję góry Emei jako jednego z najświętszych miejsc buddyjskich. Od 1996 roku góra Emei, wraz z pobliskim Wielkim Buddą z Leshan, jest uznawana za obiekt światowego dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego UNESCO, doceniany za swoje wyjątkowe znaczenie kulturowe i bogatą bioróżnorodność.

Główną atrakcją jest sama góra Emei, rozległe terytorium o powierzchni około 154 kilometrów kwadratowych. Góra mieści ponad 30 świątyń, a niektóre źródła podają ponad 70, a nawet 100 klasztorów i świątyń. Kluczowe świątynie to Świątynia Baoguo, Świątynia Wannian, Świątynia Fuhu i Świątynia Huazang. Świątynia Baoguo wyróżnia się jako jedna z najstarszych zachowanych drewnianych świątyń buddyjskich, zawierająca również posągi duchowe konfucjanizmu i taoizmu.

Złoty Szczyt (Jinding), na wysokości 3099 metrów, uosabia ducha góry Emei. Tutaj można podziwiać pozłacany posąg Samantabhadry (Buddy Puxian) o wysokości 48 metrów, obok Złotej Świątyni, Srebrnej Świątyni i Brązowej Świątyni. Ze Złotego Szczytu odwiedzający mogą doświadczyć „Czterech Cudów Góry Emei”: Halo Buddy, Morza Chmur, Świętej Lampy i Wschodu Słońca na Złotym Szczycie. Morze Chmur często pojawia się przez cały rok, szczególnie nad Xixiangchi, na wysokości 1000-2000 metrów nad poziomem morza. Rezerwat Ekologiczny Dzikiej Przyrody Małp Góry Emei, położony w pobliżu Pawilonu Qingyin, jest domem dla ponad 300 dzikich małp, znanych ze swojego figlarnego i ludzkiego zachowania.

Poza górą, pobliski Wielki Budda z Leshan, kolosalny Budda Maitreja o wysokości 71 metrów wyrzeźbiony w ścianie klifu, zaprasza do kontemplacji.

Wiosna i jesień oferują najbardziej dogodne warunki do zwiedzania góry Emei, z umiarkowanymi temperaturami i czarującymi krajobrazami. Szczególnie polecane są kwiecień i październik. Wiosną (kwiecień-maj) zbocza gór rozkwitają kolorami kwitnących azalii. Jesień (połowa września do końca października) maluje krajobraz w żywe czerwienie i żółcie. Lato zapewnia chłodną ucieczkę, ze średnią temperaturą górską wynoszącą 11,8°C. Zima (listopad-luty) jest idealna do uzyskania czystych widoków wschodu słońca, morza chmur i halo buddy, a także oferuje możliwości jazdy na nartach i kąpieli w gorących źródłach.

Miasto Emeishan stanowi praktyczny punkt wyjścia do zwiedzania góry Emei i jej okolicznych atrakcji. Szybkie pociągi zapewniają wygodne połączenie z Emeishan z Chengdu, a podróż trwa około 1 do 1,5 godziny. Autobusy są również dostępne z dworca autobusowego Xinnanmen w Chengdu. Po przybyciu do miasta Emeishan, lokalne autobusy i taksówki mogą zabrać Cię do wejścia na górę. Aby wspiąć się na górę Emei, autobusy ekologiczne przewożą odwiedzających do różnych punktów, w tym do Leidongping, skąd można wjechać kolejką linową na Złoty Szczyt.

Opłata za wstęp na górę Emei wynosi 160 CNY w sezonie wysokim i 110 CNY w sezonie niskim (od 15 grudnia do 15 stycznia), a bilety są ważne przez dwa naturalne dni. Bilety na kolejkę linową są dodatkowo płatne. Temperatury znacznie różnią się w zależności od wysokości, dlatego zaleca się ubieranie warstwowe, nawet latem. Warto również zabrać ze sobą sprzęt przeciwdeszczowy, ponieważ góra charakteryzuje się obfitymi opadami i częstymi mgłami.