Gordes

Większość ludzi widzi Gordes przez dziesięć sekund, przez okno samochodu, z drogi po drugiej stronie doliny. Wioska wspina się po pojedynczej szarej skale w bladym, ochrowym kamieniu, dom na domu aż do renesansowego zamku, i jest to naprawdę jeden z najwspanialszych widoków w Prowansji. Potem podjeżdżają, parkują, jedzą lunch i wyjeżdżają.

Spacer jest dla innej wersji. Tej, w której zauważasz, że Gordes jest zbudowane w dół tak samo jak w górę, że jego najpiękniejsze ulice to brukowane rampy zwane calades, że lawenda, dla której wszyscy przyjeżdżają, jest niedawnym pomysłem, i że pocztówkowa wioska przed tobą została ostrzelana do ruin na pamięć. Gordes trzyma swoje najlepsze materiały pod powierzchnią i tuż poza kadrem.

Na tej skale od tysiąca lat znajduje się forteca: zamek jest wspomniany w 1031 roku, a w 1123 roku nazwany nobile castrum. Średniowieczna twierdza została przebudowana w stylu renesansowym między 1525 a 1541 rokiem przez Bertranda Rambaud de Simiane, a wielki kominek z 1541 roku nadal stoi w środku.

Ponieważ wioska leży na nagiej skale z prawie żadnym płaskim terenem, mieszkańcy Gordes zrobili coś niezwykłego: kopali. Caves du Palais Saint-Firmin schodzą przez siedem poziomów i prawie 20 metrów w głąb ziemi, warsztaty i ogromna tłocznia oliwy z oliwek wyrzeźbione w skale między XI a XVIII wiekiem. Na wzgórzach rolnicy oczyszczający pola w XVII i XVIII wieku wykorzystali niekończący się luźny kamień do budowy kamiennych chat Village des Bories – zamieszkałych do 1839 roku, a następnie opuszczonych.

Najciemniejszy rozdział jest niedawny. Gordes było aktywnym centrum Ruchu Oporu, a 22 sierpnia 1944 roku, po potyczce maquis, siły niemieckie ostrzelały wioskę z przeciwległej skały i wysadziły domy, aby zablokować pościg. Około dwudziestu budynków zostało zniszczonych, a trzynaście osób zginęło podczas okupacji. W 1948 roku Gordes zostało okrzyknięte "miastem męczenników" i otrzymało Croix de Guerre ze srebrną gwiazdą. W tym samym czasie przybyli malarze – André Lhote, Chagall, Vasarely – i zbombardowana wioska odrodziła się jako kolonia artystyczna.

Widok z drogi dolinnej (D15). Zanim wjedziesz, zatrzymaj się na drodze z Cavaillon, aby zobaczyć klasyczną panoramę całej wioski ułożonej na skale. Najkorzystniejsze jest światło wczesnego poranka i późnego popołudnia.

Renesansowy zamek. Na szczycie wioski, przebudowany w latach 1525–1541, uratowany od ruiny przez malarza op-artu Victora Vasarely w latach 60. XX wieku. Wejdź, aby zobaczyć kominek z 1541 roku, o szerokości ponad siedmiu metrów.

Caves du Palais Saint-Firmin. Podziemne Gordes – siedem poziomów piwnic, silosów i starej tłoczni oliwy z oliwek. Krótki, dziwny, chłodny zjazd w upale dnia; audioprzewodnik w cenie.

Village des Bories. Kilka kilometrów poza wioską: odrestaurowana wioska kamiennych chat zbudowanych bez zaprawy, wpisana na listę zabytków. Noś prawdziwe buty – teren jest nierówny.

Opactwo Sénanque. Działające opactwo cystersów założone w 1148 roku, położone w zagłębieniu wzgórz poniżej wioski. Pole lawendy z przodu to to słynne; wszystko inne jest starsze i cichsze.

Calades. Po prostu spaceruj po starej wiosce. Brukowane rampy, sklepione przejścia i sposób, w jaki domy się piętrzą, są tym, co się liczy.

Dla lawendy w Sénanque: od połowy czerwca do połowy lipca, z szczytem od końca czerwca do połowy lipca. Poza tymi tygodniami opactwo nadal jest warte odwiedzenia, ale fioletowe pole będzie ścięte lub zielone.

Dla spokoju: wcześnie rano lub późnym popołudniem, zwłaszcza w Sénanque, gdzie parking jest bardzo ograniczony, a autobusy wycieczkowe przyjeżdżają w środku poranka. Widoki na dolinę są również najlepsze pod koniec dnia.

Sezon: Prowansalskie lata są gorące, a Gordes ma mało cienia na otwartych uliczkach – podziemne jaskinie są prawdziwą ulgą w południe. Wiosna i wrzesień dają światło bez tłumów. Zima jest zimna i bardzo cicha, z ograniczonymi godzinami otwarcia; sprawdzaj strony przed wyjazdem.

Dojazd: Gordes znajduje się w departamencie Vaucluse, w regionie Luberon, najłatwiej samochodem z Awinionu lub Cavaillon. Transport publiczny jest rzadki.

Parking: W wiosce znajduje się płatny parking; latem przyjedź wcześnie, ponieważ się zapełnia. W Sénanque parking jest bardzo ograniczony – przyjedź wcześnie lub późno, lub zejdź na piechotę.

Opactwo Sénanque: Nadal żywy klasztor. W miejscach modlitwy wymagana jest cisza, ubieraj się skromnie i sprawdź senanque.fr godziny otwarcia przed wizytą (sklep zazwyczaj czynny od poniedziałku do soboty w godzinach 10:00–17:00, w niedziele od 13:45).

Caves du Palais Saint-Firmin: Otwarte sezonowo; indywidualna wizyta trwa około 30 minut z bezpłatnym audioprzewodnikiem. Schody są strome – nie są idealne dla osób z ograniczoną mobilnością.

Village des Bories: Krótka jazda samochodem plus spacer po nierównym kamieniu; noś solidne buty i zabierz wodę latem.

Pieszo: Stara wioska jest stroma i brukowana. Wygodne buty są tu ważniejsze niż prawie gdziekolwiek indziej.