Mougins

Mougins leży na zalesionym wzgórzu, 260 metrów nad poziomem morza, dziesięć kilometrów od Cannes i mniej więcej w równej odległości od Nicei i Antibes. Jego średniowieczny rdzeń spiralnie zwęża się do wewnątrz jak muszla łodzika — koncentryczny projekt obronny stworzony przez mnichów z Abbaye de Lérins, którzy zarządzali tą wioską od 1056 roku aż do wieczoru Rewolucji Francuskiej. Te same uliczki, które kiedyś frustrowały kawalerię, do dziś w najlepszy możliwy sposób dezorientują odwiedzających po raz pierwszy. Poza murami obronnymi, nowoczesne Mougins rozciąga się na 25 kilometrach kwadratowych lasów sosnowych i oliwnych. Od 2012 roku posiada jedyne we Francji oznaczenie 'Ville et Métier d'Art' dla gastronomii — etykietę odzwierciedlającą gęstość kulinarnych ambicji, która osiągnęła szczyt w 1992 roku, kiedy ta pojedyncza wioska posiadała 7 gwiazdek Michelin.

Historia

Miejsce to było zamieszkane w epoce przedromańskiej przez liguryjskie plemiona, które ceniły naturalne obronne położenie na wzgórzu i widok na Zatokę Cannes. Do I wieku p.n.e. rzymska osada Muginum zakorzeniła się wzdłuż Via Aurelia, autostrady łączącej Rzym z Arles.

W 1056 roku Hrabia Antibes przekazał wzgórze mnichom z Saint-Honorat na Wyspach Leryńskich. Mnisi przez wieki kształtowali Mougins: zbudowali koncentryczne mury obronne, ustanowili trzy bramy (z których zachowała się tylko XII-wieczna Porte Sarrazine) i administrowali lokalnym wymiarem sprawiedliwości z tego, co dziś jest parterem restauracji L'Amandier — Salle des Moines, czyli Sala Mnichów. Ich władza zakończyła się wraz z Rewolucją w 1789 roku.

W XVIII wieku, podczas Wojny o sukcesję austriacką, armie austriacko-sardyńskie splądrowały i częściowo spaliły wioskę. Fragmenty murów obronnych zostały zniszczone; domy z początku XIX wieku wypełniły luki.

Nowoczesna tożsamość Mougins ukształtowała się w dwóch falach. Pierwsza była artystyczna: Francis Picabia przybył około 1925 roku i zbudował willę, przyciągając do wioski Fernanda Légera, Jeana Cocteau, Mana Raya, Paula Éluarda, Isadorę Duncan, a w końcu Picassa. Picasso spędził tu trzy kolejne lata (1936–1938), zanim w 1961 roku kupił Mas Notre-Dame-de-Vie, gdzie spędził swoje ostatnie dwanaście lat i zmarł 8 kwietnia 1973 roku.

Druga fala była gastronomiczna. Roger Vergé otworzył Le Moulin de Mougins w 1969 roku, zdobył trzy gwiazdki Michelin do 1974 roku i wynalazł 'La Cuisine du Soleil' — lżejszą, bardziej warzywną interpretację prowansalskiej kuchni. Do jego wychowanków należą Alain Ducasse, Daniel Boulud i David Bouley. W szczytowym momencie w 1992 roku Mougins zbiorowo posiadało 7 gwiazdek Michelin, więcej niż jakakolwiek inna francuska wioska.

Co zobaczyć i robić

### Średniowieczna wioska Wejdź przez Porte Sarrazine, XII-wieczną bramę, której drewniana krata nadaje jej nazwę. Spiralne uliczki wewnątrz nie wymagają mapy — podążaj za dzwonnicą w górę, a wioska sama się odkryje. Stary zbiornik na wodę, Le Lavoir (zbudowany w 1894 r.), obecnie gości wystawy czasowe.

### Kaplica Notre-Dame-de-Vie XII-wieczna kaplica (przebudowana w 1654 r., wpisana na listę zabytków od 1927 r.), która do 1730 r. służyła jako sanctuaire à répit — sanktuarium wytchnienia, gdzie rodziny przynosiły martwo urodzone dzieci do chrztu. Jej ściany zdobią ex-voto z różnych stuleci, w tym jedno dokumentujące pielgrzymkę Pénitents blancs z Grasse w 1755 roku. Sąsiadujące muzeum pustelnicze śledzi tę historię obok fotografii Picassa autorstwa Luciena Clergue'a.

### FAMM — Muzeum Kobiet Artystek z Mougins Otwarte w czerwcu 2024 roku w budynku, w którym mieściło się dawne Mougins Museum of Classical Art (MACM), samo w sobie znane z posiadania największej prywatnej kolekcji starożytnej broni i zbroi na świecie. FAMM to pierwsze w Europie muzeum sztuk pięknych poświęcone artystkom, z pracami Berthe Morisot, Fridy Kahlo, Lee Krasner, Helen Frankenthaler, Leonory Carrington i prawie 90 innych na czterech piętrach dawnego więzienia w wiosce.

### L'Amandier Druga restauracja Rogera Vergé, której parter zajmuje dawny sąd mnichów. Szef kuchni Sébastien Zunino kontynuuje prowansalskie menu oparte na tradycji Cuisine du Soleil.

### Szkoła Fotografii w Mougins Centrum Fotografii w Mougins, mieszczące się w odrestaurowanej plebanii, organizuje wystawy czasowe i coroczny festiwal fotografii.

### Mas Notre-Dame-de-Vie (zewnątrz) Ostatni dom Picassa jest własnością prywatną i nie jest otwarty dla zwiedzających, ale posiadłość — trzy hektary z widokiem na zatokę Cannes i Esterel — można podziwiać z ulicy obok kaplicy.

Kiedy odwiedzić

Wiosna (kwiecień–maj) to najspokojniejszy okres: wioska jest dostępna bez tłumów, otaczający las jest zielony, a światło jest czyste, bez mgły z lipca–sierpnia.

Lato (czerwiec–sierpień) przynosi najpełniejszy kalendarz. Festiwal Muzyczny Notre-Dame-de-Vie odbywa się na początku lipca w scenerii kaplicy. Święto patronalne Saint-Barthélémy ma miejsce pod koniec sierpnia. Wioska organizuje również bezpłatne imprezy plenerowe w większość weekendów.

Wrzesień jest prawdopodobnie najlepszym miesiącem: międzynarodowy festiwal gastronomii Les Étoiles de Mougins (zazwyczaj w połowie września) przyciąga szefów kuchni z całej Francji i zagranicy na dwa dni pokazów, konkursów i degustacji na ulicach i placach wioski. Tłumy przerzedzają się po zakończeniu festiwalu.

Październik oferuje coroczny Festiwal Organowy z koncertami w kościołach wioskowych. Wioska znacznie się wyludnia, a rezerwacja w restauracjach staje się łatwiejsza.

Unikaj końca lipca–początku sierpnia, jeśli chcesz swobodnie poruszać się po średniowiecznych uliczkach — połączenie bliskości Cannes i reputacji wioski przyciąga znaczące tłumy w szczycie lata.

Jak się dostać i poruszać

Z Cannes: Autobus linii 600 (Lignes d'Azur, kierunek Grasse) lub Palm Express B z dworca w Cannes zatrzymuje się w Val de Mougins. Czas podróży około 14 minut. Z Val de Mougins, skorzystaj z linii autobusowej Palm Bus 26 lub 28 do przystanku 'Mougins village' lub wejdź pieszo ulicą Chemin de la Calade (12 minut pieszo). Opłata za autobus wynosi około 3 euro.

Samochodem: Mougins znajduje się 10 km od Cannes przez A8 lub D35. Kilka bezpłatnych lub strefowych parkingów znajduje się poniżej wioski; parking Sainte-Anne jest najwygodniejszy dla starej wioski. Średniowieczne uliczki są przeznaczone wyłącznie dla pieszych.

Taksówką lub usługą rideshare: Łatwo dostępne z Cannes (około 20–25 euro w jedną stronę). Lotnisko w Nicei znajduje się około 35 minut jazdy samochodem.

Pieszo w wiosce: Średniowieczny rdzeń jest mały — główne uliczki można przejść w 45 minut w spokojnym tempie. Noś wygodne buty; brukowce są nierówne.